Welkom!

Welkom op mijn blog Stoppen met Pillen. Op dit blog kunt u lezen wat er gebeurde toen ik na twintig jaar stopte met het dagelijks slikken van stemmingsmedicatie. En hoe ik tot die stap kwam. Het blog loopt van november 2009 tot juni 2010. Het jongste bericht staat bovenaan.Wanneer u het blog wilt doorbladeren, dan kunt u in de rechterbalk op de verschillende "hoofdstukjes" klikken. Tegenwoordig blog ik op Zin en Waanzin en u kunt mij ook volgen op Twitter
Veel leesplezier!

Stoppen met pillen stopt er voorlopig mee

Zoooooo...

Eigenlijk ben ik wel een beetje uitgeblogd over het leven zonder pillen.
Eindconclusie: het bevalt goed zonder pillen.

Dit is dus voorlopig het laatste blog. Iedereen hartelijk bedankt voor het volgen.

Zonder pillen?

"O, is je depressie weer over? En zonder pillen?"
"Ja, zonder pillen."

Tegen mijn depressies heeft nog nooit een pil enig nut gehad.

Toen ik nog stemmingsmedicatie slikte, had je me de volgende vragen kunnen stellen:

"O, heb je weer een depressie? Met pillen?"
"Ja, met pillen."

"O, ben je weer manisch? Met pillen?"
"Ja, met pillen."

Tijdens de manie werden er vroeger antipsychotica bovenop de stemmingsmedicatie gezet.
Nu begin ik met antipsychotica als ik een manie voel aankomen, en slik ik verder niks meer.
Gaat prima.

Eb en vloed

Bijna twee maanden heb ik me licht depressief gevoeld.
Nu is het over en ben ik aan het achterstallig onderhoud begonnen.
Want in zo'n lusteloze periode schuif ik alles voor me uit.

De kapotte fiets heb ik bij de fietsenmaker gebracht, en de over datum boeken naar de bibliotheek. Ook zit er weer een kapsel op mijn hoofd. Ik heb creatieve ideeën. En ik zing onder de douche.

Hoe het komt dat het nu dan weer over is? God mag het weten. Het is gewoon een eb- en vloedbeweging, die in mij zit.

Gewoon werken

"We gaan, want we moeten morgen allebei weer gewoon werken," zeggen onze vrienden om 21.15, na een gezellig middagje en etentje.

Daar kan ik nou zo jaloers op zijn.

Ik weet dat ik het idealiseer, maar het lijkt mij ook zo fijn om gewoon 's ochtends naar mijn werk te gaan. Met gewoon een week en een weekend.

In plaats daarvan, mag ik vrij over mijn tijd beschikken, omdat het UWV mij al vijftien jaar bij iedere keuring 100% arbeidsongeschikt verklaart. Op goede gronden, daar niet van. En ik doe genoeg nuttigs. Nee, en betaald werken is ook niet alles. Toch kan het me mateloos irriteren, en soms voel ik me minder dan een ander, die wel "gewoon moet werken".

Overigens zijn er tijden geweest dan een gezellig etentje met vrienden er helemaal niet in zat. Ik ben ook echt wel dankbaar voor alles wat er goed gaat in mijn leven.

Mijn ongenode gast

Sinds ruim een maand is hij er weer, de gast die zichzelf uitnodigt en zich nestelt ergens ten hoogte van mijn middenrif: de depressie.

Deze gast wil mij naar de grond trekken en ik moet hem telkens vertellen dat nee, we gaan toch wandelen met de hond, een afspraak maken met Pietje, in de zon zitten. Niks grond, we gaan door met leven.

Deze gast heeft voorlopig mijn enthousiasme op de vlucht gejaagd. Gelukkig ken ik hem al heel lang en weet ik dat hij, van de ene op de andere dag, weer verdwenen zal zijn.

De vraag is alleen even wanneer.

Stemming is een raar woord

Eigenlijk is het woord 'stemming' niet zo goed vind ik. Bij een positieve of een negatieve stemming, denken we aan blijdschap of aan een somber humeur.

Terwijl 'je emoties en gedrag niet meer onder controle' wat mij betreft de manie veel beter dekt, en 'moe, lusteloos, passief' de depressie.

'Verstoorde stemming' 'Stemmingsstoornis' 'Stemmingsstabilisator' ik vind het allemaal maar abstracte termen

Op 9 juni mogen we weer stemmen.